02 Dezembro 2009

INDECIBILIDADE




- PUNCTUATED EQUILIBRIA
1.
Não me escrevas! Deslumbra!
Sou espanto desnudo do caminho – Epiménides -
O rumor de um largo escrito - na orla da noite -
Sou o prado e a cabra luminosa - o que sussurra -
Sou o canto indizível - num espectro de pedra -
Uma luz sonolenta e o orvalho inconsistente
A neve e a erva dócil junto da cisterna
Sou a abóbada e a nave do incêndio
Sob a voz obscura que finda - Kurt Godel -

2.
Sou a verdade e a mentira - a indecidibilidade -
O éter e o jovem Euclides - enlouquecido -
Por sobre o bosque ermo - o relâmpago - sob os carvalhos -
Apenas vejo o vago e o fugaz - quando o incêndio espreita -
Sobre a cúpula da catedral - o impenetrável Charles Sanders Peirce -

alexandre teixeira mendes

01 Dezembro 2009

o white label de hooper



Descálzase para sentar, os ascensores murmuran polos andares, non sei, está soa no cuarto, íspese co vertixe pola fiestra, hoxe todo é descoñecido, cun chisco de pudor vístese coa luz da sombra pero a roupa é interior,hoxe é luns, o erotismo da súa soidade ascende polas paredes e pasa a rente dos seus peitos ateigados de versículos, a biblia do caixón estaba aberta, moi aberta, podo lela nos seus beizos, antes todo era cada día, cando era era cada día, todo lene, a fragrancia a recen pintado da súa maquillaxe esfrágase no baño, os insectos esmagados nos neons son verdes e máis vivos, marca os números a correr e o cable do teléfono esgánalle o pulso, esgánalle a voz, non hai resposta, nunca a hai, e daquela comezou a sentirse núa e aparente, case de pe, unha airexa fuxía do mundo pola fiestra cara a unha máscara de claridade, calculou un nome antes de dicilo, antes de sentilo, fendíalle a boca nun suspiro mudo, partíalle a cara, o seu corazón viña pola porta petando e latexando, o seu amor non tiña máis nada de sentimental, tíñao todo, non tiña máis que a enchente de todo, tiña a plenitude, aquela airexa fuxidía escorreulle polas coxas ata cubrir co braille os seus poros, o eco do tráfico antes da praia afundíase no vaso enrugado de white label , gústalle máis ver o solpor incandescente dende o coche, nas camas abóndalle a cotío o acubillo da lava morriñenta, tornando nun sismo de falanxes a súa beleza atopa a rabuñadura do éxtase no seu corpo fanado, fanado contra min.

xosé maria vila ribadomar

livro de poemas de mas

Photobucket
manuel almeida e sousa

30 Novembro 2009

BASE DE DATOS: OBSESIÓNS


Obsesióname o futuro.
Cantos escritores hai lendo isto
sen saber que algo lles influirei
ao seu pesar
con todo.
Obsesióname que el se atope ben.
Que as rocas do espazo exhíbanse indiferentes
que non todo nelas sexa significativo
ese alivio cósmico
obsesióname.

Obsesióname escribir extraordinariamente
o que se que podería escribir de puta pena.
Obsesióname que pasou con Lucy
a australopitheco
e as tres pegadas de Laetoli. Cara a onde. E. Por que.

Saír á rúa a cruzarme cun mozo
máis novo ca min que mirará nos meus ollos
e a eles, como un ácido, arrebolará a súa vida.
Obsesióname non vivir en guerra
e que ninguén ameace con me voar as ideas.
Agradézoo pero
é sospeitosa tanta paz.
A palabra país non me obsesionaba malia que
todo na natureza indica que ha obsesionarme.
As árbores míranme interrogantes agardan nomes
que eu non sei darlles, eu non, senón Dorotea, a bisavoa
que xamais deixou de estar soa
na

súa

ca

ri

cola.
Imaxinábase a si mesma a miña bisavoa
como unha gran ammonites a miña bisavoa, seguramente
tampouco ela contaba con nome para iso.
Unha muller obsesionada coa súa propia natureza
furiosa de leira ferida.

Logo de dúas xeracións, velaquí que na pequena cidade obsesióname gañar unha miseria
e que non me obsesione gañar moitos máis cartos.
Debería arelar o poder e o diñeiro. Debería porque.
O prestixio. O Nobel.
No fondo
sempre me entristecen eses os meus certos
indicios de xenialidade.
Como todo o mundo sinto que ás veces abro os meus ollos
e un láser arrasa o mundo que coñezo.
A lucidez, fina como é como un bisturí,
non cabería polo ollo da agulla con que a razón cósenos
a cada milimétrica punta de emoción.

Obsesiónanme -en certas posturas- a caverna de Platón,
a cana de Pascal, a almofada de Shonagon,
o selo do anel de Spinoza, o brazo perdido de Valle e as súas barbas
e as de Tolstoi e as de Whitman, similares en caos e alegría.
O maldito maletín negro de Benjamin
e a calidade das pedras nos petos da Woolf.
Tesla e Buckminster man a man, o raio mortal na nave espacial Terra.
Os dous nacidos no meu mes.
Eclipsados os dous no seu momento
para poder relambernos con gusto as súas feridas no noso.
O lugar de Taramancos, obsesióname
se existe un pulmón alí enterrado.
As erres arrastradas de Lispector e as de Cortázar, e que todo iso engurre

como un papel nas mans dun monstro.
Ramón Llul, obsesióname.
A súa capacidade de darlle a todo, a todo, si.
Eu dáballe a todo e iso deveu nunha
maldición promiscua da que ansío librarme.
O polifacetismo. Non atopo insulto peor.
Só se isto: escribir.
Se facelo ben. Fágoo desde nena
en soidade e en penumbra
baixo a manta e a nogueira fágoo
sen pedirlle explicacións aos virus por seren eles
máis inmortais ca ti e mais eu
e que este verso que estamos fendendo xuntos,
ti dese o teu lado
e eu deste o meu,
tan riquiños
os dous.
E se isto era un verso, como é que ninguén o lembra?

Nada de mendigar polos xornais unha columna de san simeón á que empolicarme.
Nada de pedir esmolas culturais, nin sorrir nas fotos sei.
Non levo ben os afagos, as críticas peor.
Obsesióname non saber como xestionar un éxito repentino.
Obsesióname que a isto lle chamemos poesía só porque
quixen cortar a frase aí: que hai de truco en todo iso?
Un ilusionismo barato
baratísimo
non che custa nada lerme nin odiarme.
Debería cobrarche.

Os autómatas obsesiónanme e todo
aquilo que nos recorda que somos reproducibles.
O clon do clon do clon
con esa palabra que é case unha onomatopea.
Quen tomaría en serio ao seu clon? E con todo
sería nós, disposto a nos doar o seu páncreas se fixese falla,
as súas dúas aurículas e os seus dous ventrículos:
moito mellor persoa que moitas persoas nativas.

Obsesióname -polas noites que non durmo -
a ciencia na literatura como
unha inxección de abismo no tórax
como unha -como unha-
ecuación onde a emoción despexa e gravita pelada
só os seus ósos baixo o infinito.
Trementes.
Algo tan parecido a ti.
Que me acusen de experimental, obsesióname.
Que non me acusen de experimental.
Serei eu, mestre? Serei eu?

Obsesióname a miña inseguridade
que certifica aos demais que nada fago a dereitas na súa presenza
cando a pantasma da perfección aparéceseme nas súas ausencias
clariño e diáfano como toda aparición a soas.
Obsesiónanme esas entrevistas cheas de parvadas deformadas
pola suposta necesidade da información.
Da necesidade á necidade nun par de séculos.
Que se di pronto.
Ninguén necesita que eu lle explique nada.
As entrevistas non poden suplantar unha obra.
Unha obra non pode suplantar a túa man.
A túa man non pode suplantarte.

Obsesióname o cruceiro ata Creta
que só desexo levar a cabo canda miña nai
para que saia disto que agora chamamos España
e ollen os homes para ela.
Que eu me encamiñe ao palacio de Cnossos

e ela entreteña tomando o sol toda vestida
cunha cervexa moi cretense e moi fría
charlando cun cretense:
“Todos os cretenses menten. Eu o son, señora,
e vostede, belísima”
e a miña nai sorría baixo o sol e a verdade.
Soñeino moito.
Da miña nai
tamén me obsesiona que saiba
que todo o meu traballo é un culto á súa persoa
á súa forza sobrenatural
sen axuda dos homes,
ou a pesar deles,
ao coláxeno natural da súa pel
aos seus arranxos chafalleiros en traxes de chaqueta
á súa beleza imposible cunha pensión como a súa.

Obsesióname a medicación de G. e é por iso
que me obsesionan o cerebro e as súas obsesións.
Un globo redondo que estala
se o presiono cun dedo de melancolía.
Eses líquidos raquídeos.
Esa invasión de letargos.
Esa lingua que prende porque
algo na cabeza non anda ben.
Sostén un libro entre as mans e o libro treme.
Iso é o haloperidol.
Iso é ser clase baixa.
Non poder saír dunha frase
que non estaba destinada a nós.
Obsesióname que G. saiba, que saibas, meu irmán meu,
que na miña cabeza sempre tes dezanove
co teu diploma literario, as túas medallas deportivas
e a marca que deixaron no empapelado da nosa vida
sempre dezanove
telos, abrumadoramente.

Obsesióname a obsesión dun neanderthal.
Se algo intuíu sobre o tempo que lle quedaba.
Se acertou a adiviñar que especie torpe faríalle enfociñar.
Obsesióname o cosmos e a súa falta de obsesións.
Debería manifestar algunha histeria, algunha neura.
Un berro no baleiro de cando en vez.
Faríanos sentir moito mellor.
O único obsesivo é
o aire de non ir deixarnos nunca
que teñen as estrelas
a súa cómica duplicidade
o seu talento pouco recoñecido.
Obsesióname pensar que algún día
despecharemos todo iso
e rematará a maxia.
Obsesióname o principio dun poema
como me obsesiona o seu final.
Como me obsesiona o seu final.

Como me obsesiona non repetirme. E como me obsesiona
o palpebrexo dos libros, da propia terra cando se abre
cando se cerra.
E tragoute.

estibaliz espinosa

29 Novembro 2009

7º selo



"Det sjunde inseglet" - Ingmar Bergman (1957)


Em "O sétimo selo", Bergman dá-nos a ver diversos tipos de espectáculo: o entretenimento inocente do trio de saltimbancos, a convencionada cena de género (uma discussão matrimonial entre o ferreiro e a esposa), o esplendor horrível da procissão religiosa, etc. O filme, contudo, é bastante claro: só este último espectáculo (o da tragédia) é capaz de convencer os espectadores medievais.

Bergman é, definitivamente, o cavaleiro sisudo e angustiado: nunca se cansou de filmar o triunfo da pulsão de morte sobre a pulsão de vida (desse ponto de vista, "O sétimo selo" é o reverso do maravilhoso "O sabor da cereja" de Kiarostami, no qual a realidade só parece fornecer argumentos convincentes para a sobrevivência).

No entanto, deriva daqui uma questão que me parece mais eloquente. O pai de Bergman era um pastor protestante, ríspido e seco como só algumas personagens do cinema do filho iriam ser. A relação do cineasta com a religião terá sido tão complexa quanto os seus conflitos edipianos. Foi ele próprio que confessou só ter perdido definitivamente a fé durante a produção do muito austero e muito belo "Luz de inverno" (1962). O que quer dizer que, quando fez "O sétimo selo", a sua cultura seria ainda a da angústia do crente.

Bergman contou também que, durante a rodagem deste filme, toda a gente tinha medo de que o público se desatasse a rir das figurações que estavam a propor (por exemplo, um actor com a cara besuntada de branco e um xailinho preto que chega e diz: "Eu sou a Morte"). Ou seja, Bergman estava ciente do risco do espectáculo que estava a construir. Se o filme resulta (e se tornou mesmo um dos clássicos mais famosos da sétima arte), é precisamente porque Bergman assumiu o lado esplendorosamente circense da representação alegórica.

Ora, quer-me parecer que todo esse circo (mistura de desejo e paródia) sinaliza, conscientemente ou não, a própria fragilidade da crença bergmaniana, e a sua futura dissolução. Se compararmos "O sétimo selo" com um filme muito mais simples e ao mesmo tempo muito mais sofisticado como "A palavra" de Dreyer, perceberemos o quão postiça, ou pelo menos frágil, era a religiosidade do realizador sueco.

Há muitos aspectos notáveis neste filme célebre: a construção de um poderosíssimo imaginário medieval, o aparente erro de casting de Gunnar Björnstrand (que traz ao seu bobo um cinismo frio completamente deceptivo), a sugestão de que a única vantagem de prolongar a vida é adquirir memórias felizes (e não atingir o Conhecimento místico), etc. Mas o que mais me toca é toda esta genialidade de encenação estar ao serviço de mais indefesa e humilde das dúvidas.

pedro ludgero

27 Novembro 2009

catarina dos santos / jean rohe

Photobucket

26 Novembro 2009

sábado na Corunha

Photobucket

ORIENTE




administrar certos defeitos que comem
certas qualidades.
enviar um defeito bom a fim de comer uma qualidade má.
e depois reter a confissão recomeçando
e cujo mergulho na história surgirá, afinal, como
{interpretação} de um novo recomeço.
o defeito, esse, foi enviado para o lugar onde
se localizará essa consciência confessória remota
e em cujo sentido um coração pensa, um
amor dorme, e as suas qualidades influem
na decisão de exclamar: {au revoir, joanne:
queria roubar-me de um sonho belo
.}


Sylvia Beirute

25 Novembro 2009

a ira

eu digo: abre as pernas.
mas os meus lábios não se movem.
eu posso dizer: cospe um filho.
com a minha língua dentro da boca.
eu posso morrer num funeral, que é
uma morte natural, ou nem morrer.
eu posso escrever a ira a três mãos:
a mão do homem, a mão de deus, a
minha mão. posso escrever a paixão
a três mãos. fazer amor a três mãos.
eu volto a dizer: abre as pernas. e a
minha voz é só o movimento oblíquo
das palavras. mas se eu disser com a
mão do homem, com a mão de deus,
e com a minha mão, abres as pernas?

alice macedo campos

24 Novembro 2009

filo-café de Mondim: alexandre teixeira mendes

O ALTO DA MONTANHA, A CABRA

- O INDESCRITÍVEL

1.
Por trás do brilho da pedra - a luz do inexorável -
O alto da montanha - o ilimitado - que a céu aberto se perfilha -
A neve espessa - que assoma na retina - indescritível -
Sobre a nuvem - o musgo - uma cabra - reflectida -

2.
No abismo - de mansinho roçando - eu vi-te - em fuga - junto à lâmpada imóvel -
Pelo desfiladeiro - o azul do aéreo - na despercebida encosta - do exausto -



DO ALTO AS NAVES

- NO RASTRO DO TÁCITO

1.
Que pedra desliza - do alto cume - ignoro -
O voo da ave - o que desaba - nas nuvens -
Meu chão de lajes – as cabras - sobre o incêndio -

2.
O que nos circunscreve às naves - a noite inacessível -
O branco - a cal dos frontispícios - a própria voz furtiva -
No rastro do tácito - ao invisível – o que não cessa –

alexandre teixeira mendes

23 Novembro 2009

filo-café de Mondim: rui nascimento guedes



A primeira culpação era orientada para a paisagem. Todos os textos erótico-bíblicos, bem como outros de jaez alterarco-religioso tinham assinatura de macho. O que sobre tais textos era litigável não punha em causa a testicular origem. Alejandra Pizarnik chamava-lhes, com proprietarismo e negação, textículos. Esses avatares em ships alojados nos ventres proliferavam as cantigas de escárnio e não-dizer.
Tal posição primária, no cardápio kamasutriano, convocava altos e baixos. Como dizer da canzana? Fraternal? À Frentre e a Trás? Os monstros dioclecianos e toda a titularidade obs_cena negavam o que lhes entranhava: os maravedis, o Ouro! Uns queriam o Ouro ouro, outros o Ouro árquico, outros o Ouro da obediência, ainda Outros, o Ouro da Solenitude. Um circo! Um circo!
Havia dromedários que fisiologicamente acediam às hierarquias. O Teatro continuava um Borrabás, bastava Ler o poema visual de Lois Gil Magariños para entender as Redes. Quando a fêmea se apronta para a religião em macho, o Caos adquire um Ordem, uma Horda.
Judith Butler, ao motorizar o speculum humanóide, desconstruiu a proteção como esfíngie do Medo. E não Gorda, o Mário Outra Era!
Disse-me a Dria do alto: "Pai, há alturas na vida..."

eu sempre li o Sapo como garantia da revolução. Apreendi, pelo seu habitat, que é no Charco e não na Casa-de-Chás-da-India que o Martelo mais Bate a discronia em Moda, o hasard como proliforubetaneto que as "médicas-de-familia-sem-familia" receitam, vis-a-vis com o Viagra, à Faixa de Ganza em que se tornou o Desemprego.
Queres Pregar-te ou Desempregar-te? Mandas Vir um Prego, pela boca do Bual contando a treta do Dali?
Hoje assumi a nost_algia. tomei comprimidos contra a nost_algia. Os alarves, no Monte dos Estercos, riram-se num Acto do Ministério da Defesa compulsado para a sinagoga do Corpo. Diziam: "Gostava de Ser uma Estopada, uma Coerência!". Fechavam os Leques e lambiam as Partes Altas do ser Humano. Que lindos Cornos! Haveria Humanos sem Cornos Invisíveis.
O primeiro humano com Cornos, com Altos, a si mesmo os levantou. Muito antes da Tmn, Fodavone, óptimímica e concorrência. Olho para todos eles Protegidos. Os Cornos são Antenas de que não prescindem para o exercício do lucro.
Humanos? Quem não é Humano - refocinham os Cabrestos dando fole à máquina da multiplicação. Os lábios mudos dos indigestores sublinham a capacidade sorrisal de nunca nos encontrarmos amigavelmente nas Trinchas.
A 1ª Guerra Mundial começou aí: na Propriedade. Enganados, os que apenas tinham casas e utilitários, forneceram dinheiro para as bombas colocadas em Novembro nas auto-estradas dos Possidónios. País de Truísmos! País acoplado às modalidades de trânsito que os Actuais Vencedores nos enfiam em presente "Vibrador" para não sairmos de nós, para já nem sequer sermos dois, para nos condenarem à sisifice da psicopatologia sobre a qual Freud tanto nos enganou com dinheiros de Viena depositados em americana conta bancária. Ele safou-se (o cancro da boca foi apenas um acidente de trabalho profissional: não faLar canceriza). E tu, ó Reich, ó Zé?
Os possidónios, com olhos lenteagudos, conVencem-te? Vais atrás com um vulgar sexo-passivo? Apanhas o autocarro para a Madalena como se fosses observar a Praia?
Burro, Burro! Não tarda, nem a Mula te saberá!
É que, lá do Alto, os Arrogantoches estão a chular-te o DNA. O Reich não podia incluir esse vexame no alto da sua orgonoterapia. Há também o caso dos Incréus. Neles se valida O Que Ainda Não Chegou! E, porém, já se dornela por entre os eixos árquicos dos fruidores.
Amo a Vizinha.
Ela Cala?

rui nascimento guedes

colectivo fotografico 13x18

Photobucket

Image Hosting by imagefra.me
aline daka

22 Novembro 2009

filo-café de Mondim: sarmento manso

O Alto

No alto onde estive
e no qual me demoro
tudo é intenso.
A luz oculta o olhar
no fosco cristalino
em que se demora.
Os labirínticos montes
caídos em estreitos vales
consolam o meu desespero.
A imensidão do olhar
rasga as escarpas afiadas
antes de a alma poder abraçar.

Sarmento Manso

21 Novembro 2009

aconhetecimento




acontece-me sonhar com pássaros que falam
ao acordar compreendo que eram pessoas afinal
mas pessoas que nunca conheci nem conhecerei
os pássaros são pessoas de que não sabemos o nome

sucede-me com alguma frequência não sonhar
calo-me num sítio discreto e olho as árvores restantes
o vento incendeia-as de respiração convocatória
eu compreendo e calo-me mais ainda e não sonho

nunca levanto voo e não respiro nunca e então
então é que sonho com esta pessoa e aquela
e depois vou para chamá-las pelo nome e elas voam
nunca me conhecem nem conhecerão.


Daniel Abrunheiro

20 Novembro 2009

circus girl

Photobucket

19 Novembro 2009

Setimo Selo

Photobucket
A Associação Extrapolar convida:

Visturas
Bergman e o Selo
23 Novembro 2009, 21h30m
Ateneo
R. Passos Manuel
Porto

(entrada livre)

josé-miguel ullán

eloisa

18 Novembro 2009

edna


edna romero
edna romero

17 Novembro 2009

stás a tener un ataque de silenço



bás pula rue i nun tenes gana de parar, sien tener de falar, de mirar, de soltar la risa, nien mesmo un cuntapie nua piedra se te antolha ou saber an que parte de la rue bás a bolber, an que passadeira bás a atrabessar: caminas i caminas, mas sien que l tengas treminado, porque ye ne l silenço que te dizes, esse oufício solitário que nun puodes patricar delantre de naide, yá que solo a ti nun te anquemoda l tou silenço, porque ye todo quanto quieres neste cacho, sien rezon, sien oujetibo, sien tener que dar splicaçones ou acabar culas cuçquinhas de ls beiços cerrados i secos, naturalmente cumo nun páixaro ye bolar ou l aire correr pa las baixas pressones; nun saberies respunder, se te preguntáran, quei calhas quando te calhas, an quei pensas que las palabras nun puodan balear ou outros nun puodan oubir, porque nada calhas, nada scondes: stás a tener un ataque de silenço i bien sabes que solo silenço ye malzina dun ataque de silenço, naide ten de tener miedo ou pedir que lo inchas cun palabras, porque l silenço nun ye un uoco, un anterbalo, un frisgo, un nada que tenga de ser cheno cun sonido; todo hai que çculpar a la falta de eiducaçon i de sensiblidade musical de las pessonas, ancapazes de antender que las pausas son tamien música, que l sonido nun puode bibir sien ls silenços que ls apártan i andebidualízan, le dan bida i quelor; quando chócan, percísan ls uobos de calor i de silenço, que naide ls checolhe mas ls deixe antregues a eilhes mesmos, calhados, apartados, de modo que solo la spera ye possible delantre deilhes, deixar que l tiempo passe pula coladeira de las horas que rínden sien tener fin, ua spera serena que nunca tubo buona bezinança cun priessas ou zasperos; antoce, cuntina rue alantre até que l beiso de la nuite te sperte cun sue friaige i yá nun tengas campo para mais silenço andrento de ti i sintas abrandar ls delores desse ataque que solo del se cura i nunca naide bacina le çcubrirá.

amadeu ferreira

16 Novembro 2009

filo-café de Mondim: Paulo J. Mendes

paulojmendes
paulo j. mendes